ΤΑΞΙΔΙΑ

«Οι δύο ναυτομαραγκοί κατήγοντο πράγματι από την Σκόπελον, την νήσον εκείνην ήτις εξασκεί γλυκείαν μαγείαν εφ’ όλων των τέκνων της και μεταβάλλει εις φανατισμόν την αγάπην της πατρίδος- την νήσον, προς έπαινον της οποίας ο λόγιος και εμπνευσμένος υιός της Καισάριος ο Δαπόντες συνέθεσε κατά την παρελθούσαν εκατονταετηρίδα ασματικόν κανόνα προς το "Ανοίξω το στόμα μου", αρχόμενον από τας λέξεις "Κρασί σκοπελίτικο"», έγραψε στο έργο του Κοκκώνα Θάλασσα ή Το Γράμμα της Πεθεράς ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Με μικρογραφία του παράδεισου θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη Σκόπελο. Ενα νησί στην καρδιά της Ελλάδας. Εκεί όπου το φως του ήλιου δίνει ζωή και οι μεθυστικές μυρωδιές της φύσης οδηγούν σε θαλασσινά μονοπάτια με κατεύθυνση το ειδυλλιακό αυτό νησί των Σποράδων. Τόπος ευλογημένος. Το ανακαλύπτει κανείς αμέσως μόλις το πλοίο προσεγγίσει το λιμάνι. Τα πυκνά καταπράσινα πεύκα που τη σκεπάζουν σμίγουν τρυφερά με το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, καταλήγοντας σε όρμους, λιμανάκια και παραλίες ανείπωτης ομορφιάς. Η μαγεία της φύσης και η έκρηξη των χρωμάτων αγκαλιάζουν τον επισκέπτη. Μπροστά μας, απλώνεται αμφιθεατρικά χτισμένη η γραφική πολιτεία της Σκοπέλου. Η γοητεία της θα σας συνεπάρει από την πρώτη στιγμή και θα σκεφτείτε ότι δικαίως θεωρείται μία από τις πιο όμορφες πόλεις των νησιών μας.

Η Σκόπελος βρίσκεται ανάμεσα στην Αλόννησο και τη Σκιάθο και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Βόρειων Σποράδων. Νησί εύφορο, με πηγές και άφθονο πράσινο. Μια βόλτα αποκαλύπτει τα πυκνά του δάση, τους απέραντους ελαιώνες του, τα οπωροφόρα δέντρα και τις δαμασκηνιές του -η Σκόπελος φημίζεται για την παραγωγή δαμάσκηνων- αλλά και τη μακραίωνη παράδοση του νησιού στην αμπελουργία.

Σε πείσμα των καιρών, που απαιτούν πολλές θυσίες στον βωμό του κέρδους, η Σκόπελος αντιστέκεται στην τουριστική επέλαση διατηρώντας αναλλοίωτες τις μύριες φυσικές ομορφιές της. Ομορφιές που αποτυπώθηκαν στο σελιλόιντ και ταξίδεψαν ώς τα πέρατα της οικουμένης χάρη στα γυρίσματα της επιτυχημένης ταινίας «Mamma Μia» .

Οταν το πράσινο συναντάει το γαλάζιο
Η Σκόπελος είναι από τα πιο πράσινα νησιά της χώρας μας και γι’ αυτό πριν από αρκετά χρόνια ανακηρύχθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Βιοπολιτικής «Πράσινο και Γαλάζιο Νησί».

Στη βορινή πλευρά του νησιού, τα σπίτια της πόλης με τις κεραμιδένιες στέγες, χτισμένα κοντά κοντά, σαν να αγκαλιάζουν τρυφερά το ένα το άλλο, απλώνονται γύρω από το Κάστρο και φθάνουν μέχρι το λιμάνι. Από μακριά, η γραφική πόλη της Σκοπέλου μοιάζει σαν αρχόντισσα προστατευμένη μέσα σε μια φυσική αγκαλιά: Τοπίο ανεπανάληπτο, που βιάζεσαι να ανακαλύψεις τη μαγεία του περπατώντας μέσα στα στενά, όμορφα σοκάκια.

Θα περιπλανηθείτε καταγοητευμένοι καθώς θα ανακαλύπτετε όμορφες γωνιές και από το Πηγαδάκι θα ανηφορίσετε μέσα από δαιδαλώδη δρομάκια με κατεύθυνση το ενετικό κάστρο, που χτίστηκε τον 13ο αιώνα.

Ανηφορικά πλακόστρωτα καλντερίμια και σκαλοπάτια που σε διάφορα σημεία γίνονται πλατύσκαλα απλώνονται σαν λυμένα ζωνάρια μέσα στις γραφικές γειτονιές. Το λευκό των παραδοσιακών κεραμοσκέπαστων σπιτιών της Χώρας με τα σκουρόχρωμα σοκολατένια τους παράθυρα ζωντανεύει από τις μοβ μπουκαμβίλιες, που χαϊδεύουν παιχνιδιάρικα τους φρεσκοασβεστωμένους τοίχους τους. Οι μικροσκοπικές αυλές τους παίρνουν χρώμα από τις γλάστρες με τα κόκκινα γεράνια και μοιάζουν σαν ζωγραφιές πάνω σε λευκό καμβά. Τις μικρές τους πινελιές χρώματος βάζουν και οι ίδιοι οι κάτοικοι του νησιού. Εκρήξεις πράσινου, γαλάζιου ή κόκκινου που βάζει «φωτιά» πότε σε ένα χαριτωμένο ξύλινο μπαλκονάκι που αιωρείται και πότε πάνω στις πόρτες ή τα παραθύρια των σπιτιών τους. Είναι όλα τόσο φροντισμένα και νοικοκυρεμένα που θυμίζουν παιδικό παραμύθι. Οι Σκοπελίτες σέβονται τη λαϊκή αρχιτεκτονική του νησιού και την υιοθετούν ακόμη και στα νέα σπίτια. Εδώ, η αρχιτεκτονική δεν ακολουθεί το αιγαιοπελαγίτικο ύφος. Είναι προσαρμοσμένη στις τοπικές συνθήκες και σαφώς επηρεασμένη από τη γειτνίαση με το Πήλιο αλλά και από το ψυχρό κλίμα του βόρειου Αιγαίου.

Από τον μύθο στην ιστορία
Η πολιτιστική παράδοση της Σκοπέλου αλλά και η ιστορία της είναι πλούσια και συναρπαστική. Ο μύθος μάς ταξιδεύει στον έρωτα του θεού Διόνυσου για την Αριάδνη και στην απόκτηση τεσσάρων γιων, του Θόαντα, του Οινοπίωνα, του Στάφυλου και του Πεπάρηθου. Λένε πως ο Πεπάρηθος έδωσε αρχικά το όνομά του στο νησί, ενώ στη συνέχεια βασίλευσε ο Στάφυλος. Κατ’ άλλους, αυτός ήταν ο πρώτος οικιστής που κατέπλευσε στον νότιο όρμο του νησιού, που φέρει το όνομά του. Εκεί, στην άκρη της χερσονήσου, ανακαλύφθηκε ο τάφος του βασιλιά Στάφυλου και το πολύτιμο σπαθί του, χαρακτηριστικό δείγμα μυκηναϊκής τέχνης. Ομως, το νησί τελικά πήρε το όνομα Σκόπελος, μάλλον από τις βραχώδεις βορινές ακτές που συνέθεταν «σκόπελο», δηλαδή εμπόδιο, για τους επίδοξους εισβολείς.

Μεγάλη ακμή γνώρισε η Σκόπελος στις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα, που οφείλεται στην εύφορη γη και στα περίφημα, σκαρφαλωμένα στους λόφους αμπέλια της. Το κρασί της ήταν ξακουστό ως πεπαρήθιος οίνος και τα καράβια το μετέφεραν στα πέρατα της οικουμένης. Ωστόσο, σήμερα το νησί δεν διατηρεί κάτι από τη φημισμένη οινοπαραγωγική ιστορία του, αφού δεν παράγει πλέον κρασί.

Οι καραβοκύρηδες που αλώνιζαν με τα καράβια τους τα νερά της Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου της Σκοπέλου. Το ανακαλύπτει κανείς σε παραδοσιακά σκοπελίτικα σπίτια που στολίζονται από πορσελάνες, ασημικά και δια- κοσμητικά φερμένα από ξένα μέρη.

Μια επίσκεψη επιβάλλεται στο Λαογραφικό Μουσείο Σκοπέλου για τις αυθεντικές τοπικές φορεσιές καθώς και για το γραμματόσημο του αρχικού νομίσματος του νησιού. Το Φωτογραφικό Κέντρο της πόλης με τις εκθέσεις του μας συστήνει με τους παραδοσιακούς καλλιτέχνες του τόπου. Εδώ και αιώνες, στη Σκόπελο δουλεύουν με τέχνη και μεράκι τον πηλό, το ξύλο, το γυαλί και το μέταλλο. Ξυλογλύπτες, μαχαιράδες, μάστορες του χαλκού, υπομονετικοί κατασκευαστές μινιατούρας πλοίων καθώς και φημισμένες κεντήστρες θα μας παρουσιάσουν την τοπική παραδοσιακή τέχνη που θα ανακαλύψετε στα χαριτωμένα μαγαζάκια μέσα στα γραφικά σοκάκια της Χώρας.

Πηγή: "Έθνος"